ດາວໂຫຼດ App CRI-FM93 ລະບົບ IOS
ດາວໂຫຼດ App CRI-FM93 ລະບົບ Android
ເມື່ອຫວນຄືນເຖິງປະສົບການຫິວເຂົ້າໃນຕອນນັ້ນ, ທ່ານສີຈິ້ນຜິງກ່າວວ່າ: “ຂ້າພະເຈົ້າລົງໄປດຳລົງຊີວິດແລະອອກແຮງງານໃນຊົນນະບົດ, ເຄີຍມີປະສົບການທີ່ບໍ່ເຫັນນ້ຳມັນແລະບໍ່ໄດ້ກິນຊີ້ນເປັນເວລາ 3 ເດືອນລຽນຕິດ. ລະດູໜາວປີນັ້ນ, ທາງບ້ານໄດ້ຝາກເງິນບໍ່ເທົ່າໃດຢວນມາໃຫ້, ຂ້ອຍພ້ອມໝູ່ຮຽນທີ່ຢູ່ໃນເຮືອນຖ້ຳດຽວກັນນັ້ນໄດ້ຊື້ຊີ້ນໝູແຊ່ເຢັນໃນໄຫຫີນ2-3ໂລ, ຍັງບໍ່ທັນແຕ່ງກໍຊອຍຊີ້ນເປັນຕ່ອນບາງໆມາກິນ,ຈັ່ງແມ່ນແຊບອີ່ຫຼີ! ຕໍ່ມາພວກເຮົາວ່າ ບໍ່ຕ້ອງກິນອີກ,ຄັນກິນແບບນີ້ຕໍ່ໄປຈະບໍ່ເຫຼືອໃຫ້ແຕ່ງກິນແລ້ວ. ຊີວິດທີ່ທຸກຍາກລຳບາກແບບນີ້ພວກເຮົາກໍເຄີຍໄດ້ຜ່ານມາແລ້ວ.”
ຄົນໄວດຽວກັນຄືກັບທ່ານສີຈິ້ນຜິງ ໂດຍສະເພາະແມ່ນຄົນລຸ້ນທີ່ເຄີຍລົງໄປດຳລົງຊີວິດແລະອອກແຮງງານຢູ່ຊົນນະບົດໃນທ້າຍຊຸມປີ 1960 ນັ້ນໄດ້ຜ່ານຊີວິດທີ່ທຸກຍາກລຳບາກຢູ່ຊົນນະບົດດ້ວຍຕົນເອງມາແລ້ວ, ເຄີຍເຫັນກັບຕາກ່ຽວກັບຊີວິດການເປັນຢູ່ທີ່ທຸກຍາກລຳບາກທີ່ສຸດແລະປະຖົມປະຖານທີ່ສຸດຂອງຈີນ.
ປີ 1973, ທ່ານສີຈິ້ນຜິງ (ຜູ້ທີ2 ແຕ່ຊ້າຍໄປຂວາ) ກັບທ່ານ ເຫຼີຍຜິງເຊິ່ງ (ຜູ້ທີ 1 ແຕ່ຊ້າຍໄປຂວາ) ພ້ອມໄວໜຸ່ມປັນຍາຊົນປັກກິ່ງອີກສອງຄົນໄດ້ຖ່າຍຮູບຮ່ວມຢູ່ນະຄອນຢຽນຊວນ.
ເຫລີຍຜິງເຊິ່ງ ໄວໜຸ່ມປັນຍາຊົນທີ່ເຄີຍໄດ້ ຮ່ວມກັບທ່ານສີຈິ້ນຜິງລົງພື້ນຖານ ຢູ່ບ້ານຫຼຽງເຈ່ຍເຫີໃນເມື່ອກ່ອນເວົ້າວ່າ: “ປັດຈຸບັນ, ພວກເຮົາໄດ້ເຫັນໃນໂທລະພາບເລື້ອຍໆວ່າ ທ່ານສີຈິ້ງຜິງລົງສຳຫຼວດຄົ້ນຄວ້າວຽກງານຢູ່ຊົນນະບົດ, ເພິ່ນໃຫ້ຄວາມສຳຄັນສູງໃນການໄປສຳຫຼວດຮັບຮູ້ສະພາບຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນໃນເຂດທຸກຍາກ. ທ່ານຮູ້ດີກ່ຽວກັບສະພາບຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນໃນທ້ອງຖິ່ນເຫຼົ່ານີ້, ໃນເວລາຢ້ຽມຢາມພໍ່ແມ່ປະຊາຊົນໃນເຮືອນ, ທ່ານສີຈິ້ນຜິງມີກິລິຍາວາຈາແບບບໍ່ຖືໂຕ,ເປັນກັນເອງ, ເພິ່ນເປີດຝາອັດໝໍ້ເບິ່ງວ່າມີອາຫານຍັງເດ່, ຖາມຄວາມທຸກສຸກຕ່າງໆ, ເມື່ອລົມກັບປະຊາຊົນກໍເວົ້າຖືກຈຸດຖືກເປົ້າໝາຍແລະຖືກໃຈປະຊາຊົນ. ທ່ານສີຈິ້ນຜິງຍັງຄົງສະແດງຄວາມຮັກແພງເຫັນໃຈຕໍ່ປະຊາຊົນຜູ້ທຸກຍາກດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ ແລະຄວາມຈິງໃຈແບບນີ້ແມ່ນມາຈາກປະສົບການດຳລົງຊີວິດແລະອອກແຮງງານຢູ່ບ້ານຫຼຽງເຈ່ຍເຫີໃນເມື່ອກ່ອນ, ມາຈາກຄວາມດູດດື່ມຄວາມຮັກແພງຕໍ່ປະຊາຊົນທີ່ສ້າງຂຶ້ນເທື່ອລະເລັກເທື່ອລະໜ້ອຍໃນສະໄໝຕອນເປັນໄວໜຸ່ມປັນຍາຊົນ. ”
ພວກໄວໜຸ່ມປັນຍາຊົນຂອງບ້ານຫຼຽງເຈ່ຍເຫີໄດ້ຮັບຮູ້ຂໍ້ມູນວ່າ: ໃນຄາວນັ້ນ, ສະມັດຕະພາບການຜະລິດເຂົ້າເບຼຂອງແຂວງຊ່ານຕຸ່ງແລະແຂວງເຮີເປີຍສາມາດບັນລຸເຖິງ 3000 ກວ່າກິໂລຕໍ່ເຮັກຕາ, ແຕ່ວ່າຢູ່ເຂດເມືອງຢຽນຊວນ ພາກເໜືອສ້ານຊີ່ມີພຽງປະມານ 500 ກວ່າກິໂລຕໍ່ເຮັກຕາເທົ່ານັ້ນ. 500 ກວ່າກິໂລ ເຊິ່ງບໍ່ກຸ້ມກັບຂະບວນການຜະລິດໃນຂັ້ນພື້ນຖານຊ້ຳ, ຍິ່ງບໍ່ຕ້ອງເວົ້າເລື່ອງແກ້ໄຂບັນຫາກິນອິ່ມແລະເປີດກວ້າງການຜະລິດອີກ.
ການສ້າງຄັນຄູເພື່ອສ້າງນາ ແມ່ນແຜນການແກ້ໄຂບັນຫາທີ່ຖືກຕ້ອງຕາມສະພາບເງື່ອນໄຂຕົວຈິງໃນການແກ້ໄຂບັນຫາເພີ່ມຜົນຜະລິດໃນຄາວນັ້ນ. ພາກເໜືອສ້ານຊີ່ສ່ວນຫຼາຍແມ່ນເຂດພູດອຍ, ດິນປູກຝັງມີໜ້ອຍ, ອາກາດແຫ້ງແລ້ງ,ມີຜົນຕົກໜ້ອຍ, ການສ້າງນາດ້ວຍການສ້າງຄັນຄູແລະສ້າງນາຂັ້ນໄດ ບໍ່ພຽງແຕ່ຈະສາມາດບຸກເບີກເນື້ອທີ່ການຜະລິດເທົ່ານັ້ນ, ຍັງເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ການຮັກສາດິນແລະເພີ່ມຜົນຜະລິດພືດພັນທັນຍາຫານອີກດ້ວຍ. ຢູ່ເຂດພາກເໜືອສ້ານຊີ່ທີ່ມີຄວາມຫຼ້າຫຼັງໃນດ້ານວິທະຍາສາດເຕັກໂນໂລຊີດ້ານກະສິກຳນັ້ນ, ວິທີດັ່ງກ່າວເປັນວິທີເພີ່ມຜົນຜະລິດກະສິກຳພຽງໜຶ່ງດຽວທີ່ຊາວທ້ອງຖິ່ນດັ່ງກ່າວສາມາດຄິດອອກມາໄດ້.
ດິນປູກຝັງທີ່ສ້າງຂຶ້ນຈາກການກໍ່ຄັນຄູກັ້ນນ້ຳ.
ຢູ່ບ້ານຫຼຽງເຈ່ຍເຫີ, ວຽກທີ່ທ່ານສີຈິ້ນຜິງໄດ້ເຮັດຫຼາຍກວ່າໝູ່ກໍຄືການສ້າງຄັນຄູ. ພາຍຫຼັງ ໄດ້ຂຶ້ນດຳລົງຕຳແໜ່ງເປັນເລຂາຄະນະພັກບ້ານແລ້ວ, ເລື່ອງທຳອິດທີ່ທ່ານສີຈິ້ນຜິງນຳພາຊາວບ້ານເຮັດນັ້ນກໍຄືສ້າງຄັນຄູແຫ່ງໜຶ່ງຢູ່ປາກຮ່ອມພູໃນບ້ານ ເຊິ່ງເປັນໂຄງການໃຫຍ່ທີ່ຕ້ອງການກຳລັງຄົນຈຳນວນຫຼາຍ, ປະຊາຊົນໝົດທຸກຄົນໃນບ້ານໄດ້ອອກແຮງຕາມຄວາມສາມາດຢ່າງເຕັມທີ່ຈິ່ງສ້າງຄັນຄູແຫ່ງນັ້ນໃຫ້ສຳເລັດໃນທີ່ສຸດ. ໃນໄລຍະສ້າງຄັນຄູ, ທ່ານສີຈິ້ນຜິງໄດ້ທຸ້ມເທຄວາມດຸໝັ່ນຫ້າວຫັນແລະເຫື່ອແຮງສະຕິປັນຍາຂອງຕົນຢ່າງສຸດຂີດ. ທ່ານຮຽກຮ້ອງວ່າ ການກໍ່ສ້າງຕ້ອງໄວແລະມີຄຸນນະພາບດີ, ວຽກທຸກຂັນຕອນ ຕ້ອງເຮັດດ້ວຍຄວາມຮັບຜິດຊອບສູງແລະມີໝາກມີຜົນ.ເພິ່ນບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຜູ້ຊີ້ນຳເທົ່ານັ້ນ ຍັງໄດ້ອອກແຮງງານຢູ່ສະຖານທີ່ກໍ່ສ້າງໂດຍຕະຫຼອດເຊັ່ນ ຊວ້ານດິນ, ຕອກດິນໃຫ້ແໜ້ນ , ຫາມກ້ອນຫີນໃຫຍ່ກໍ່ຄັນຄູ, ວຽກເຫຼົ່ານີ້, ເພິ່ນໄດ້ຄຽງບ່າຄຽງໄຫຼເຮັດຮ່ວມກັບຊາວບ້ານທັງຫຼາຍ. ພາຍຫຼັງຄັນຄູດິນນາສ້າງສຳເລັດແລ້ວ, ເມື່ອຮອດລະດູຝົນ, ທ່ານສີຈິ້ນຜິງກໍເອົາໃຈໃສ່ໃນການສ້ອມແປງແລະປ້ອງກັນໃຫ້ດີ, ທັງຕິດຕາມແລະຊຸກຍູ້ໃຫ້ປະຕິບັດວຽກການຄຸ້ມຄອງລະບາຍນ້ຳນອງໃນຍາມນ້ຳຍຶ່ງຂຶ້ນ, ດ້ວຍເຫດນີ້, ຄັນຄູແຫ່ງນີ້ຈິ່ງໝັ້ນແກ່ນຫຼາຍ, ເນື້ອທີ່ດິນປູກຝັງທີ່ກວ້າງຂວາງຢູ່ເທິງຄັນຄູໄດ້ກາຍເປັນດິນຮາບພຽງທີ່ດີທີ່ສຸດແລະສາມາດລະບາຍນ້ຳເຂົ້ານາໄດ້ສະດວກທີ່ສຸດຂອງບ້ານຫຼຽງເຈ່ຍເຫີ.
ຄຳເຫັນ
0